De aula van de universiteit was nog benauwender dan de zomerhitte, een vochtige en drukkende atmosfeer. Het was een immense ruimte, doordrenkt met de geur van verwelkte bloemen en het opgewonden geroezemoes van duizenden families die wachtten op het begin van de festiviteiten. Dit had mijn dag van glorie moeten zijn: ik, Anna, de meest verdienstelijke student, het resultaat van vier jaar slapeloze nachten, onophoudelijke inspanning en een brandend verlangen om mezelf te bewijzen. Maar voor mijn ouders was mijn succes geen bron van vreugde, maar eerder een gemiste kans, een troef die ze voor mijn zus konden uitbuiten.

Mijn ouders hadden altijd een voorkeur voor mijn jongere zus, Maya. Zij werd gezien als de mooie, charismatische die, ondanks haar schoolproblemen, moeiteloos het soort oppervlakkig succes belichaamde waar zo naar werd gestreefd. Ondertussen vertegenwoordigde ik de ingetogen, intelligente, degene die schoolprijzen mee naar huis bracht, maar die werd behandeld als een vreemd en nutteloos souvenir.

Vlak voordat de ceremonie begon, terwijl ik achter het podium in de benauwde lucht mijn sjaal rechtzette, begonnen mijn ouders met me te praten.

Het explosieve verzoek dat mijn leven volledig op zijn kop zou zetten, kwam zonder waarschuwing, zonder de minste aarzeling.

‘Luister, Anna,’ zei mijn vader op een strenge, autoritaire toon. ‘We moeten het over je toespraak hebben. Maya heeft die nodig. Laat haar het podium opgaan en de prijs voor beste leerling in ontvangst nemen. Ze leest de toespraak voor die jij hebt geschreven. Niemand zal het verschil merken. Ze heeft dit moment nodig, deze vermelding op haar cv, om een ​​betere baan te krijgen.’

Ik keek hem aan, volkomen onbegrijpelijk voor zoveel brutaliteit, zoveel wreedheid, zelfs niet voor een moment. Ze wilden dat ik mijn grootste prestatie, het belangrijkste moment in mijn volwassen leven, zou opgeven en het als een oud kledingstuk aan mijn zus zou overhandigen.

‘Nee,’ antwoordde ik, dat scherpe woordje sneed door de zware, vochtige lucht. ‘Nee, papa. Het is mijn verdienste. Ik heb het verdiend.’

Het gezicht van mijn vader, dat eerst een kalme en meegaande uitdrukking had getoond, vertrok in een vlaag van woede. Hij schreeuwde, zijn stem veranderde in een harde en onaangename gil die onmiddellijk de aandacht trok van de studenten en professoren om hem heen.

« Ik heb je opleiding betaald, jij ondankbaar meisje! Elke cent! Je bent alles aan deze familie verschuldigd! Je bent alles aan je zus verschuldigd! »

Mijn reactie was geen tranen of smeekbeden. Ik had dit onrecht en deze voortdurende minachting mijn hele leven lang moeten verdragen. Maar de eis om afstand te doen van wat symbool stond voor mijn zuurverdiende identiteit, was de druppel die de emmer deed overlopen, de onvergeeflijke belediging. Ik keek naar hen, hun gezichten vertrokken door egoïstische en wanhopige hebzucht, en de diepe pijn die ik jarenlang had gedragen, veranderde in een koude, scherpe en onwrikbare vastberadenheid. Ze hadden een les te leren, een publieke les.

Ik heb het gesprek niet voortgezet. Ik heb geen woord meer gezegd. Ik draaide me gewoon om, negeerde hun boze gezichten en liep rechtstreeks naar het podium.

Toen mijn naam werd geroepen – “En nu, om de afscheidstoespraak te houden, verwelkomen we onze beste student, Anna” – vulde een daverend applaus de zaal. Ik liep naar het podium, even verblind door de felle schijnwerpers. Ik zocht niet naar Maya of mijn ouders in het publiek. Ik keek recht vooruit, naar de duizenden hoopvolle gezichten van mijn klasgenoten, hun trotse families – en vervolgens recht in het onbeweeglijke rode oog van de camera die het evenement live uitzond.