Een man stapte naar binnen.
Het was Keith niet. Hij werd op dat moment in een cel opgenomen en klaargemaakt voor zijn nieuwe leven.
Het was Toby, de junior medewerker van Katherines advocatenkantoor.
Hij oogde opgewonden en een beetje misplaatst tussen de kunstenaars.
‘Mevrouw Bennett, Grace,’ zei Toby, een beetje buiten adem. ‘Sorry dat ik het feestje verstoor, maar de cheque van de verkoop van het huis in de Hamptons is net geïncasseerd en, nou ja… dit moet u echt zien.’
Hij gaf Grace een tablet.
Op het scherm werd het banksaldo weergegeven.
Het was het gevolg van de liquidatie van Keiths resterende bezittingen, plus de schadevergoeding die de rechtbank aan Grace had toegekend voor emotioneel leed en financieel misbruik.
Het bedrag was overweldigend – meer dan genoeg om ervoor te zorgen dat Grace zich nooit meer zorgen hoefde te maken over geld. Genoeg om haar eigen studio te openen. Genoeg om de stichting voor slachtoffers van huiselijk geweld op te richten waar ze al zo lang stiekem van droomde.
Grace keek naar het getal en vervolgens naar haar moeder.
‘Het is voorbij,’ zei Grace zachtjes. ‘Het is echt voorbij.’
‘Nee,’ corrigeerde Katherine, terwijl ze haar glas tegen dat van Grace tikte. ‘Het begint pas.’
Buiten de galerie fonkelden de stadslichten van New York.
Ergens, in een koude betonnen cel, begon Keith Simmons te beseffen dat de vrouw die hij zwak en onbelangrijk had genoemd, de architect van zijn ondergang was geworden.
Hij had de klassieke fout van een narcist begaan.
Hij dacht dat Grace, omdat ze stil was, niets te zeggen had.
Hij vergat dat de hevigste stormen vaak beginnen met een daling van de luchtdruk, een kleine verandering in de windrichting en een stilte die verandering aankondigt.
En hij vergat duidelijk dat, hoewel een vrouw misschien probeert te vergeven, een moeder met een rechtenstudie en een ruggengraat van staal nooit iets vergeet.
Grace draaide zich om naar haar gasten, haar lach klonk helder en ongedwongen.
Ze was niet langer de vrouw in de grijze jurk, die naar een lege tafel in rechtszaal 304 staarde terwijl haar man haar aan de overkant van het gangpad bespotte.
Zij was Grace Bennett Simmons – kunstenares, overlevende en dochter van de Iron Gavel.
En ze had nog heel wat schilderwerk te doen.
Keith Simmons had op de harde manier geleerd dat zwijgen geen zwakte is.
Soms is het gewoon een pauze voordat het scherm opnieuw laadt.
Als dit verhaal over verantwoording, gerechtigheid en een uiteindelijke afrekening in de rechtbank zou worden doorgegeven, zou het een herinnering zijn dat de underdog kan winnen, vooral in een land waarvan de rechtbanken – hoe onvolmaakt ook – zijn ontworpen om de kwetsbaren te beschermen.
En het zou een stille waarschuwing zijn voor iedereen die in de verleiding zou komen om de persoon te bespotten van wie ze ooit beloofd hadden te houden.
Je weet immers nooit wie er op het punt staat door die deur te komen
