Gerechtigheid en het einde van de aftelling
In de rechtbank werden de feiten zonder nadruk gepresenteerd: medische dossiers, bankoverschrijvingen, geluidsopnamen. Het geluid van het water, mijn bloedsuikerpiep, zijn kalme stem. De rechter vatte de situatie samen in een zin die me is bijgebleven: « Je had geen wachtwoord. Je hield een stopwatch bij. »
De aanklachten werden behouden. Voor het eerst in weken ademde ik vrij. Ik voelde noch triomf noch woede, alleen enorme opluchting.
Ik ben kort daarna vertrokken. In mijn nieuwe appartement heb ik mijn insuline in een kluis bewaard. Het simpele klikken van het slot bracht me onverwachte rust. Normaliteit – koffie zetten, mijn medicatie zonder angst innemen – is weer een voorrecht geworden.
Na verloop van tijd stabiliseerde mijn bloedsuiker. De stress is verdwenen. Ik begreep iets essentieels: waardigheid is geen kwestie van hardheid, maar van grenzen. Mijn leven is geen onderhandelingsmiddel.
Als dit verhaal je ongemakkelijk maakt, luister dan naar dit signaal. Controle, vermomd als liefde, blijft controle. En je gezondheid is nooit onderhandelbaar.
