Kort daarna plaatste ze een foto met haar dochters online. De foto trok de aandacht van de media en opende nieuwe zakelijke mogelijkheden. Miguel probeerde contact met haar op te nemen en eiste meer te weten te komen over « zijn » kinderen.
Isabella was ervan overtuigd dat hij de zwangerschap en de verantwoordelijkheid had opgegeven. Toen zijn berichten steeds nadrukkelijker en agressiever werden, raadpleegde ze een advocaat, die bevestigde dat Miguel geen wettelijke rechten op de kinderen had.
Duidelijke grenzen
Toen Miguel ongevraagd bij Bella’s keuken verscheen, was de spanning voelbaar. Maar Isabella begroette hem kalm en vastberaden, en verdedigde haar dochters en de grenzen die ze met zoveel moeite had opgebouwd.
Zijn pogingen om haar succes te bagatelliseren botsten met haar zelfverzekerde verdediging van alles wat ze had bereikt en de waarden die ze Sofia en Luna had bijgebracht. Hoewel Miguel zijn fouten aan de meisjes toegaf, maakte Isabella duidelijk dat sommige keuzes onomkeerbare gevolgen hebben en dat hij geen deel meer kon uitmaken van hun leven.
Later, toen Miguel vanaf de zijlijn toekeek hoe het gezin dat ze had gecreëerd zich ontwikkelde, voelde ze oprechte spijt en stelde ze voor om een beurzenprogramma op te richten ter nagedachtenis aan de kinderen.
Isabella accepteerde het aanbod, maar onder strikte voorwaarden: geen publieke erkenning van hem en geen contact met haar dochters. Ze legde Sofia en Luna uit dat familie niet alleen door biologische factoren wordt bepaald.
Echt succes
De beurs was een positieve wending in een aangrijpend verhaal: het hielp andere kinderen en versterkte de waarden van het gezin dat Isabella had opgebouwd. Door de publieke aandacht te gebruiken, werd ze een voorvechter voor de rechten van alleenstaande moeders en vrouwelijke ondernemers, en hield ze haar restaurant bewust klein, duurzaam en menselijk.
