‘Laat hem niet afpakken wat jou rechtmatig toebehoort! We zullen ervoor vechten, schat! Samen!’ Maar haar woorden klonken hol, vol egoïstische motieven die Alejandro voor het eerst begon te voelen.
Ondertussen ontmoette Don Ricardo zijn vertrouwde advocaat, de gerespecteerde Dr. Morales. Het kantoor van de advocaat was een oase van wetboeken en antieke documenten. « Ik wil dat mijn testament waterdicht is, Morales, » zei Don Ricardo met onwrikbare vastberadenheid.
« Ik wil voorkomen dat er een juridische achterdeur ontstaat waardoor deze vrouw kan profiteren van mijn fortuin als ze met mijn zoon trouwt. »
Dr. Morales, een man van weinig woorden maar met een groot scherpzinnigheidsbesef, luisterde aandachtig. « Ik begrijp het, Don Ricardo. We zullen een veilige trust opstellen met specifieke bepalingen die de erfenis afhankelijk maken van het niet trouwen met juffrouw Sofia, of die de erfenis sterk beperken in geval van een huwelijk. We zullen ook een optie voor uw zoon overwegen, mocht u van gedachten veranderen. »
Terwijl de advocaat zich bezighield met de complexe juridische documenten, nam de druk op Alejandro toe. De nachten waren slapeloos, de dagen gevuld met ruzies met Sofía en een groeiend gevoel van desillusie. De woorden van zijn vader galmden in zijn hoofd: « Het ware karakter van een mens blijkt uit hoe hij degenen behandelt die hij als minderwaardig beschouwt. » Het beeld van Don Ricardo, doordrenkt met Coca-Cola, zijn ogen vol verdriet, speelde zich steeds weer af.
Op een dag besloot Alejandro iets te doen wat hij nog nooit eerder had gedaan.
Hij vroeg Sofia om hem te vergezellen naar een plaatselijk weeshuis, een van de goede doelen die zijn familie in het geheim steunde.
Hij wilde zien hoe ze zou reageren in een omgeving zonder luxe en status, gevuld met alleen maar behoeftige kinderen. Sofia stemde schoorvoetend toe en beloofde dat het « maar voor even » zou zijn en dat ze daarna samen zouden gaan winkelen.
In het weeshuis, terwijl Alejandro met de kinderen speelde, bleef Sofia afstandelijk, fronsend en constant op haar telefoon kijkend. Een jongetje kwam naar haar toe met een handgemaakte papieren bloem en bood die haar met een onschuldige glimlach aan. Sofia keek hem aan met een mengeling van ergernis en afschuw.
