Allemaal. Weg. Aan de andere kant van de oceaan. Vechtend in een oorlog.
Susan, inmiddels in de vijftig, verhuisde naar een huis in Miles City, richtte een kantoor in en runde het hele vee-imperium in haar eentje. Alleen. Zonder haar zonen. Ze beheerde meerdere ranches, duizenden stuks vee (runderen en schapen), tientallen werknemers en zakelijke beslissingen die honderden mensen raakten.
De mannen van Miles City keken toe, wachtend op haar mislukking.
Die kwam er niet.
Toen haar zonen thuiskwamen van de oorlog – alle vijf levend – troffen ze de ranch niet alleen overlevend aan, maar florerend. Hun moeder had de activiteiten uitgebreid. De naam Haughian was nu synoniem met succesvolle veeteelt in Montana.
In 1952 stuurde Collier’s Magazine een verslaggever naar Miles City om te schrijven over deze Ierse immigrant die een van de grootste veeboerderijen in Montana had opgebouwd.
Het artikel had de titel « Montana’s favoriete roodharige ».
