Op de dag van de hoorzitting was ik aanwezig, zittend achterin de zaal. Robert herkende me niet.
Toen de rechter zijn beslissing uitsprak, was alles al beslist.
Een paar dagen later vroeg mijn zoon of hij mij wilde zien.
Hij was gebroken.
Hij bood zijn excuses aan. Hij heeft zijn lafheid erkend. Hij gaf toe dat hij mij had opgeofferd om zijn eigen comfort te behouden.
Ik luisterde naar hem.
Ik vertelde hem de waarheid: het ergste was niet de pollepel, noch de straat, noch de honger. Het ergste was het geluid van de televisie die hij had aangezet, zodat hij mij niet hoorde lijden.
Ik heb de uitzetting niet geannuleerd.
Hij moest de gevolgen van zijn keuzes onder ogen zien.
Met de tijd bereikte hij het dieptepunt. Hij verloor zijn baan, zijn huwelijk, zijn appartement. Toen begon hij op te staan.
Maanden later belde hij me. Hij was weer aan het werk. Hij betaalde zijn schulden af. Hij volgde therapie.
Ik heb niet alles vergeven.
Maar ik vond iets kostbaarders dan vergeving: vrede.
Vandaag woon ik in een eigen huis. Ik heb bloemen geplant. Ik schilder. Ik doe vrijwilligerswerk bij mensen die, net als ik in het verleden, niets meer hebben.
Ik heb één essentieel ding geleerd: eigenliefde is geen egoïsme.
Het is een kwestie van overleven.
Het is waardigheid.
En dit is de basis van alle wedergeboorte.
