Het was een bittere januarimorgen in het centrum van Seattle. De wind waaide door de smalle straatjes en beet in de gezichten van mensen die zich haastten naar hun werk. Liam Porter, een zesendertigjarige ondernemer die zijn eigen technologiebedrijf vanaf het niets had opgebouwd, parkeerde zijn auto buiten een café om snel een kop koffie te halen voor zijn vergadering. Zijn telefoon bleef trillen met nieuwe e-mails en meldingen, maar één blik buiten het raam deed zijn hele wereld stilstaan.
Bij de stoeprand, gewikkeld in een dunne deken, zat een vrouw met drie kleine kinderen dicht tegen haar aan voor warmte. De vrouw hield een kartonnen bord vast waarop stond: Help ons alsjeblieft. Alles is welkom. Het aanzicht alleen al was hartverscheurend, maar wat Liam volledig deed bevriezen was haar gezicht.
Het was Elena Morales.
Hij had haar bijna tien jaar niet gezien. Zij was de vrouw waarvan hij ooit geloofde dat hij zou trouwen, degene die hij achterliet toen ambitie hem naar een ander leven trok. En de drie kinderen naast haar hadden dezelfde hazelnootkleurige ogen, dezelfde glimlach, zelfs het kleine kuiltje bij de mondhoek.
Een paar seconden stond hij roerloos, onzeker of zijn geest hem parten speelde. Eindelijk stapte hij dichterbij. Elena keek op, eerst geschrokken, maar keek snel naar beneden, alsof ze zich schaamde.
