« Er waren eerder drie mannen, » zei hij. « Ze droegen onderhoudsuniformen, maar ze gedroegen zich niet zoals de anderen. »
Marcus draaide zich scherp om. « Wat bedoel je? »
« Ze maakten geen grapjes. Klaagde niet. Ze bleven de tijd controleren. » Danny slikte. « Ze gebruikten nummers in plaats van namen. Zoals codes. »
Marcus voelde een rilling over zijn rug lopen.
« Wat zeiden ze? » vroeg hij voorzichtig.
Danny staarde naar de vloer, geconcentreerd. « Een van hen zei: ‘Het project van dinsdag is eindelijk klaar.’ Een ander zei: ‘De baas zal blij zijn zodra het Wellington-probleem weg is.' »
De woorden vielen als een vonnis.
Het Wellington-probleem.
Dat probleem was hem.
Tegen de tijd dat federale agenten klaar waren met het onderzoeken van het apparaat, was de waarheid onmiskenbaar. De bom was niet geïmproviseerd. Het was niet amateuristisch. Hij was militair van rang—ontworpen om te ontploffen zodra de motoren volledig ontbranden.
En zijn handtekening ging terug op een groep professionele huurlingen.
Aangenomen.
Vanuit Marcus’ eigen bedrijf.
Jarenlang had Marcus stilletjes gevochten—hij volgde geldsporen, controleerde liefdadigheidsafdelingen, ontdekte miljoenen die uit humanitaire programma’s naar offshore rekeningen werden gesluisd. Hij had bewijs verzameld. Genoeg om alles te laten instorten.
De aandeelhoudersvergadering stond gepland voor de volgende ochtend in New York.
Hij zou alles onthullen.
Nu was het duidelijk waarom hij niet op dat vliegtuig had moeten stappen.
Zijn dood zou het onderzoek hebben gesloten. Label als een ongeluk. Een tragedie.
De corruptie zou hem hebben overleefd.
Marcus keek weer naar Danny—de jongen die had opgemerkt wat beveiligingssystemen, protocollen en professionals hadden gemist.
En hij begreep iets met angstaanjagende helderheid.
Someone had tried to erase him.
And a child with nothing had stopped them.
And from this moment on, nothing—absolutely nothing—would remain the same.
