« Ik denk dat je gewend bent dingen met contant geld te regelen, » antwoordde ze. « Maar kinderen hebben geen sponsor nodig. Ze hebben een vader nodig. »
Dus probeerde hij het. Hij kwam dagelijks langs, leerde hoe hij bedtijdverhaaltjes moest lezen, hoe hij kleine krullen moest vlechten, hoe hij pannenkoeken moest maken die niet aanbrandden. Langzaam begonnen de jongens naar hem te glimlachen, reikten ze naar zijn hand als ze de straat overstaken.
Alicia keek voorzichtig toe. Vergeving kwam niet gemakkelijk, maar ze zag de oprechtheid in zijn poging.
Maanden gingen voorbij. Sebastian trok zich terug uit verschillende grote ondernemingen en koos er in plaats daarvan voor om opvanghuizen en onderwijsprogramma’s voor dakloze gezinnen te financieren. Verslaggevers vroegen hem waarom hij zo drastisch van richting was veranderd. Op een gala op een avond wees hij gewoon naar het kleine tafeltje waar zijn zonen naast Alicia zaten te kleuren en zei: « Omdat ik eindelijk herinnerde wat het belangrijkst is. »
Het verhaal verspreidde zich door het hele land. Mensen noemden hem meelevend, verlost, gul. Maar Sebastian kende de waarheid. Dit was geen verlossing. Het was verantwoordelijkheid, een schuld die hij nooit volledig kon terugbetalen.
Op een avond in het park, terwijl de zon in goud smolt boven de skyline, trok een van de tweeling, Noah, aan zijn mouw. « Papa, zijn we nu rijk? »
Sebastian glimlachte. « Ja, » zei hij zacht. « Omdat we elkaar hebben. »
Alicia keek van een afstand toe, met een lichte glimlach op haar lippen. Voor het eerst verminderde de pijn in haar borst.
Terwijl de jongens elkaar achterna zaten door het gras, het lachen opstijgend in de avondlucht, besefte Sebastian dat vrede niet iets was wat je koopt of bouwt. Het was iets wat je verdiende door liefde, één stille dag tegelijk.
Als je in Sebastians plaats was geweest, zou je die dag dan zijn gestopt of doorgereden?
