‘Heb je het warm genoeg, mam?’ vroeg Lisa, terwijl ze even haar blik van de weg afwendde.

‘Het gaat goed met me, schat,’ antwoordde Margaret zachtjes, hoewel haar hart allesbehalve rustig aanvoelde.

Haar blik dwaalde af naar de kofferbak van de auto, waar in één koffer de spullen lagen die ze uit haar levenslange verzameling had uitgekozen: oude fotoalbums, haar trouwring, een paar geliefde boeken en kleding voor een week. Al het andere was al uitgezocht – sommige spullen waren gedoneerd, andere weggegeven, en de meest waardevolle stukken waren verdeeld onder familie en vrienden.

Ze wist dat deze dag zou komen.

Sinds haar val de vorige winter was haar gezondheid gestaag achteruitgegaan. De stem van de dokter galmde nog steeds in haar gedachten: Je zou echt niet meer alleen moeten wonen, Margaret. Toen Lisa die ochtend een autoritje voorstelde, begreep Margaret wat ze bedoelde. De brochures van de seniorenresidentie San Pines lagen al weken op haar salontafel. Lisa was zachtaardig, maar volhardend geweest.