Sebastian had geprobeerd het te accepteren, maar acceptatie is een luxe die weinig rouwende vaders zich kunnen gunnen. Zijn vrouw, Amelie, was tijdens de bevalling overleden, waardoor hij niets anders had dan zijn rijkdom en een jongen die in stilte gevangen zat. Hij had miljoenen uitgegeven, vluchten geboekt naar de meest prestigieuze klinieken, eindeloze tests doorstaan, specialisten gesmeekt om hoop. En toch bleef elke deur gesloten.
Het antwoord zou niet van medicijnen of geld komen. Het zou komen van een vrouw genaamd Marina Langford, een conciërge die was ingehuurd om het enorme landgoed te onderhouden. Ze had geen formele medische opleiding, alleen een hart dat het lijden niet wilde negeren. Zesentwintig jaar oud, belast met de zorg voor haar zieke grootmoeder, bewoog Marina zich met stille efficiëntie door de gangen. Toch konden haar ogen, zelfs te midden van haar klusjes, niet ontsnappen aan Lucien, die alleen op de marmeren trap zat, vingers langs zijn oor strijkend, kleine grimassen over zijn gezicht alsof een onzichtbare pijn constant tegen hem drukte.
