Onze dochter Hazel werd drie jaar na ons huwelijk geboren. Vanaf het moment dat ze in mijn armen werd gelegd, voelde ik een liefde die ik nooit had gekend. Ze had Damians zwarte haar en mijn groene ogen. Ze was perfect. Ik beloofde mezelf dat Hazel nooit zou voelen zoals ik me had gevoeld toen ik opgroeide. Ze zou weten dat ze kostbaar, geliefd en gekoesterd was. Al zijn tekeningen hingen op de koelkast. Elk klein succes werd geprezen. Ik wilde nooit dat ze zich afvroeg of ze ertoe deed.
Francesca kreeg rond dezelfde tijd een zoon, een jongen genaamd Adrien, die mijn ouders adoreerden. Ze bezochten Francesca drie keer per week. Ze kwamen ongeveer eens per maand bij ons, en meestal alleen als ze al in de buurt waren. Hazel merkte het verschil op naarmate ze ouder werd. Ze vroeg waarom grootmoeder en grootvader niet naar haar dansrecital kwamen zoals ze naar Adriens voetbalwedstrijden kwamen. Ik verzon excuses, noemde planningsproblemen en vertelde hem dat ze net zo van hem hielden. Maar de kinderen zijn scherpzinnig. Ze wist het.
Vorige maand belde mijn moeder en nodigde ons uit voor een familiediner. Ze presenteerde het als een speciale gelegenheid, alsof ze ons echt allemaal samen wilde hebben. Ik had beter moeten weten. Deze diners hadden altijd een specifiek doel. Maar Hazel was zo blij toen ik haar vertelde dat we naar haar grootouders gingen. Ze vroeg of ze wat tekeningen mocht meenemen die ze op school had gemaakt. Ik hielp haar haar favoriete jurk kiezen, de blauwe met witte bloemen die ze zo mooi vond omdat hij zichzelf omdraaide. Ze oefende een buiging voor de spiegel. Mijn hart zonk toen ik haar zag klaarmaken, wetende dat mijn ouders waarschijnlijk niet veel aandacht aan haar inspanningen zouden besteden.
