De debatten waren nog niet begonnen toen verschillende federale vertegenwoordigers al jurisdictie claimden. De rechter probeerde de controle terug te krijgen toen de deuren opengingen.
De admiraal liep naar voren en overhandigde een verzegelde envelop. Terwijl ze las, veranderde de uitdrukking van de rechter. Toen, met een vaste stem: « Alle aanklachten worden ingetrokken. Deze zaak is een kwestie van nationale veiligheid. Zitting gesloten. »
De handboeien werden verwijderd. Voor het eerst sprak de vrouw duidelijk: « Sorry voor het ongemak, meneer. » De admiraal antwoordde plechtig: « Integendeel, commandant. Het is de marine die zich bij u verontschuldigt. »
Op dat moment richtten alle aanwezige soldaten zich op. De vrouw, nu onthuld als commandant Alexandra Hayes, toonde een krijgshouding die niet langer verborgen kon worden.
Buiten legde de admiraal kort uit: elite-operator, geheime missie, geen bedreiging voor de bevolking. Een voormalige veteraan schudde hem de hand, « Dank u voor uw dienst. » Ze antwoordde eenvoudig: « Dank je voor de jouwe. »
Terug op de schietbaan bracht Frank zijn uitrusting terug. Zonder vizier vuurde ze nog één laatste kogel af in het vervagende licht. Precies in het midden. Toen vertrok ze, zo discreet als ze gekomen was.
Enkele weken later kreeg rechercheur Marcus Wells een telefoontje. Een uitnodiging om een vertrouwelijke ceremonie bij te wonen. Toen ontdekte hij de omvang van de missie: elf maanden undercover, één grote aanval verijdeld, zestien dreigingen uitgeschakeld.
Later kreeg hij een baan aangeboden bij de marine-onderzoeksdienst. Hij accepteerde. Zijn carrière nam een onverwachte wending, in dit tussengebied waar burgers en militairen elkaar kruisen zonder ooit samen te smelten.
De schietbaan bleef in gebruik. Frank, nu alert op elk detail, zag soms nieuwe gezichten komen en gaan. Schutters die te nauwkeurig, te kalm waren. Hij wist nu wat hij moest doen.
