« Ja… ja, natuurlijk, » zei ze, steeds weer knikkend. « Ik kom niet terug. »
Een van de jongere officieren glimlachte.
« Nou, nu we hier toch zijn, laten we iets kopen. Laat ons tenminste helpen. »
Haar reactie was direct — te direct.
« Nee! Alsjeblieft, » zei ze scherp, waarna ze een nerveuze lach forceerde. « Ik heb vandaag al genoeg verkocht. »
De agent fronste.
« Genoeg? Er is niemand in de buurt. »
« Ze komen vroeg, » zei ze snel. « Je hebt ze net gemist. »
Haar ogen schoten naar de straat. Dan terug naar de doos. En dan weer weg.
Er voelde iets niet goed.
De agent hurkte neer en pakte een van de tomaten op.
Het was zwaarder dan het had moeten zijn.
Hij draaide hem om. Zachtjes ingedrukt.
De glimlach verdween van zijn gezicht.
« Mevrouw, » zei hij zacht, terwijl hij opstond, « stap weg van de krat. »
« Wat? Waarom? » vroeg zijn partner verward.
De agent antwoordde niet. Hij tilde een andere tomaat op en draaide die lichtjes.
De huid scheurde — en onthulde wat erin verborgen zat.
« Arresteer haar, » zei hij vastberaden. « Nu. »
« Wat? Wat is er gebeurd? » vroeg de partner verrast.
De agent liet me een tomaat zien. Het oppervlak had kleine steekplekjes, alsof iemand iets met een naald had ingebracht. Vergelijkbare vlekken werden gevonden op andere groenten.
Later, tijdens het onderzoek, werd ontdekt dat de vrouw, die zich voordeed als een hulpeloze oude vrouw, illegale middelen verspreidde.
Thuis vonden ze een zoon, een gehandicapte persoon, die dit allemaal had gemaakt, en zijn moeder bracht het ter wereld en verkocht het, gebruikmakend van het feit dat niemand haar trillende handen en oude glimlach zou vermoeden.
De wereld heeft allang geleerd het kwaad te verbergen onder de meest onschuldige dekmantel.
