Norah daarentegen was niet toevallig gekomen. Op haar 30e reisde ze alleen met haar 17 maanden oude dochter. Een levendig, nieuwsgierig meisje, met donkere ogen die pijnlijk deden denken aan die van Sebastian.
Twee jaar lang had Norah Lily alleen opgevoed. Ze had geprobeerd Sebastian te waarschuwen voor haar zwangerschap, tevergeefs: geblokkeerde oproepen, negeerde berichten, deed de deur dicht. Ze had een moeilijke maar duidelijke keuze gemaakt: haar kind beschermen, hem een stabiel leven bieden, en wachten op het juiste moment om de waarheid te vertellen.
Ze had dit moment gekozen. Deze plek ook.
Tijdens het oudejaarsgala, tussen de weelderige jurken en wereldse gesprekken, voelde Norah zich een vreemde in deze wereld. Ze zag het. Sebastian, elegant, afstandelijk, vergezeld door zijn verloofde. Het contrast tussen hun werelden sprong hem op.
Ze stond op het punt te vertrekken. Maar het lot, of misschien de moed die zich had opgebouwd tijdens twee jaar stilte, besloot anders.
Op het terras, een paar minuten voor middernacht, ontmoetten hun blikken elkaar.
Het gesprek was kort, gespannen, vol onuitgesproken dingen. Toen zei Norah de woorden die alles op zijn kop zouden zetten:
« Ik was zwanger toen je me verliet. »
De schok was totaal. Sebastian begreep toen dat hij vader was. Dat er een klein meisje een paar verdiepingen verderop woonde. En dat hij zeventien maanden van zijn leven had gemist.
Norah vroeg nergens om. Ze bood hem maar één keuze: zijn dochter ontmoeten, als hij dat wilde.
