« Ze zou trots zijn, » zei de vrouw, alsof ze mijn gedachten kon lezen.
‘Ik hoop het,’ zei ik.
Die avond, terug achter mijn bureau, bleef ik staan voor de fotowand. De foto van mijn afstuderen hing er naast recentere kiekjes: ceremonies voor de eerste steenlegging, inhuldigingen, een wazige foto van Luis en mij, met veiligheidshelmen op, breed lachend voor een half afgebouwd gebouw. Op elke foto hield iemand een plattegrond vast. Een diagram. Een kaart.
Ik dacht terug aan de vraag waarmee het allemaal was begonnen.
Waar is uw trustfonds van $3.000.000?
Het antwoord is nu op talloze plaatsen te vinden. In huurdersvergaderingen en collegezalen. In rechtbankverslagen en schikkingsovereenkomsten. In beurzen, gerepareerde daken en zelfs in het supermarktpad waar salades worden uitgelicht door betrouwbare en efficiënte verlichting.
Het wordt vastgelegd in een spreadsheet van de stichting, waarin niet alleen de toegekende bedragen staan vermeld, maar ook de bespaarde uren, de benutte kansen en de levens die niet kleiner hoefden te worden omdat iemand anders droomde van een groter keukeneiland.
Dit stelt me gerust, want ik kan nu in slaap vallen in de wetenschap dat de systemen die ik heb ingesteld, blijven werken, zelfs op nachten dat ik te moe ben om ze in de gaten te houden.
Ik heb geleerd dat vertrouwen geen vast bedrag is. Het is een langetermijnproject, een gewoonte. Het is het zorgvuldige maar prachtige werk van steeds opnieuw kiezen om iemand te zijn wiens woord overeenkomt met zijn handtekening.
Ik draag Viviens emaille broche nog steeds wel eens, vooral op dagen dat ik ruimtes moet betreden vol mensen die ervan overtuigd zijn dat hun manier van doen de enige juiste is. Het vangt het licht en herinnert me aan mijn beginjaren: op een grasveld, in een jurk die ik me niet kon veroorloven om te laten stomen, terwijl mijn hele toekomstvisie voor mijn ogen vervloog.
Als u mij nu vraagt hoe ik het geld in mijn trustfonds besteed, kan ik u een antwoord geven met cijfers, adressen en namen. Maar in het kort:
Ik geef dit geld uit om de persoon te worden die mijn oma in mij zag.
En als er een nog krachtigere synergie bestaat dan deze, heb ik die nog niet gezien.
