Een jaar later woon ik in een klein huis vlak bij zee. Niets wordt geëvenaard. Het meubilair kraakt. De tafel wiebelt een beetje.
Maar elke stoel wordt bezet door iemand die er wil zijn.
Op eerste kerstdag waren we met z’n achten. Buren, mijn dochter, vrienden. We aten, lachten, morsten glazen. Niemand speelde een rol. Niemand was onzichtbaar.
Op een plank bij de deur hield ik het ingelijste badge. Niet als schaamte, maar als herinnering.
De herinnering aan de dag dat ik weigerde tot een label gereduceerd te worden.
Als je jezelf herkent in dit verhaal, onthoud: jij bent niet de « helper » tenzij je ervoor hebt gekozen. En als je een badge krijgt in plaats van een stoel, heb je het recht om op te staan en te gaan.
Je waardigheid is altijd meer waard dan een plek aan een tafel waar je niet gezien wordt.
