Thuis veranderde ik alles. Sloten, documenten, volmachten. Mijn advocaat heeft alle vermeldingen van Darren en Lyanna uit mijn testament, mijn trust en mijn medische beslissingen verwijderd. De boekwinkel zou naar een gemeenschapsstichting gaan. Eindelijk mijn keuzes.
Ze probeerden het aan te vechten. Zonder succes. Het bewijs was te duidelijk. Hun advocaat trok zich uiteindelijk terug.
Het leven is op een andere manier hervat. Rustiger. Scherper. Ik bleef de boekwinkel levend houden, lezingen organiseren, ‘s ochtends zonder angst lopen. Maris schreef me soms om nieuws te brengen over zijn studies. Ze had een onderzoeksonderwerp gekozen dat verband hield met hartgeneesmiddelen. Ik was niet verrast.
Ik heb nooit op Darrens laatste bericht gereageerd. Hij bood vaag zijn excuses aan, sprak over misverstanden. Ik heb het verwijderd.
Op een avond, alleen in mijn keuken, maakte ik een munttheepot klaar. Echte thee. Simpel. Zittend aan tafel realiseerde ik me dat de belangrijkste keuze niet was om te overleven, maar ook niet om mezelf te verraden.
Soms komt overleven niet door lawaai of confrontatie. Het wordt vastgehouden in een klein gebaar: een beker die wordt neergezet. Een stilte die we kiezen. Een waarheid die we bewaren tot het juiste moment.
Die dag koos ik ervoor niet te drinken.
En deze keuze heeft me veel meer teruggegeven dan het leven: het heeft me weer mezelf teruggegeven.
