Op de dag dat de promotiecommissie bijeenkwam, werd ik bevorderd tot stafsergeant. Het was geen klinkende overwinning: eerder het gevoel mijn plek weer te vinden. Vertrouwen daarentegen kostte tijd.
Maanden later schreef Elena me vanuit haar cel. Geen echte excuses, alleen verwarde woorden over het feit dat ze zichzelf « niet meer herkende ». Ik heb hem één keer geantwoord. Ik heb hem noch vergeven noch haat gezworen. Ik vertelde haar de waarheid: ze had niet alleen mijn carrière bedreigd, ze had geprobeerd mij te verminken. En het is niet makkelijk op te lossen.
Onterecht beschuldigd worden door iemand die je vertrouwde, laat blijvende sporen achter, zelfs nadat je bent vrijgesproken. Ik koos voor stilte en strengheid in plaats van confrontatie. Het was geen zwakte, maar een manier om te overleven en vooruit te gaan.
Soms zet het rechtssysteem de feiten recht. De rest — vertrouwen, waardigheid, identiteit — duurt veel langer.
