Zes maanden na de scheiding had ik nooit verwacht de stem van mijn ex-man nog eens te horen.
Maar die ochtend, terwijl ik in een ziekenhuisbed lag met mijn pasgeboren dochter naast me slapend, trilde mijn telefoon.
De beller-ID luidde: Ryan Cole.
Mijn ex.
Ik negeerde het bijna. Bijna.
« Waarom bel je me? » vroeg ik toen ik eindelijk antwoordde.
Zijn stem klonk vreemd opgewekt.
« Ik ga dit weekend trouwen. Ik dacht dat het zou zijn… fatsoenlijk om je uit te nodigen. »
Ik lachte vermoeid.
« Ryan, ik ben net bevallen. Ik ga nergens heen. »
Er viel een stilte. Toen zei hij afwijzend:
« Prima. Ik wilde het je gewoon even laten weten. »
En hij hing op.
Ik staarde naar het plafond, mijn hart zwaarder dan het zou moeten zijn.
Ons huwelijk was niet geëindigd omdat we stopten met van elkaar te houden. Het eindigde omdat Ryan geloofde dat ambitie belangrijker was dan familie. Toen ik hem vertelde dat ik zwanger was, beschuldigde hij me ervan hem te proberen te vangen. Een maand later vroeg hij de scheiding aan en verdween uit mijn leven.
Dertig minuten gingen voorbij.
Ik was in en uit slaap toen de deur van mijn ziekenhuiskamer plotseling openvloog. Verpleegkundigen hapten naar adem. Mijn moeder sprong overeind.
Ryan stormde naar binnen, bleek, ogen wild.
« Waar is ze? » vroeg hij.
« Ryan, je kunt niet zomaar— » begon ik.
Hij ging meteen naar het wiegje en staarde naar mijn baby alsof de tijd stilstond. Zijn handen trilden.
« Ze… ze lijkt precies op mij, » fluisterde hij.
De kamer viel stil.
« Wat doe jij hier? » Ik knapte uit.
Hij draaide zich naar me toe, paniek verscheen op zijn gezicht.
« Waarom heb je me niet verteld dat ze een meisje was? »
Ik lachte bitter.
« Waarom zou ik je iets vertellen? Je zei dat de baby niet van jou was. »
« Dat bedoelde ik niet, » zei hij snel. « Ik dacht… Ik dacht dat je de baby kwijt was. Mijn verloofde—ze vertelde me dat je niet meer zwanger was. »
Mijn borst trok samen.
« Je verloofde heeft tegen je gelogen. Gefeliciteerd. »
Ryan haalde een hand door zijn haar, hijgend hijgend.
« Ik heb je uitgenodigd voor de bruiloft omdat zij het eiste. Ze wilde bewijs dat je helemaal uit mijn leven was. Maar toen ik haar vertelde dat je net was bevallen… » Zijn
stem brak.
« Ze schreeuwde, » vervolgde hij. « Hij zei dat de baby niet kon bestaan. Toen viel ze flauw. »
Ik ging langzaam rechtop zitten.
« Ryan… Wat heb je precies gedaan? »
Hij slikte.
« Ik ben gevlucht. Recht hier. »
Toen stormde Lena Hart, zijn verloofde, de kamer achter hem binnen—haar gezicht vertrokken van woede, wijzend naar mijn kind en schreeuwend woorden die elke verpleegkundige deden verstijven.
« DIE BABY VERPEST MIJN LEVEN! » gilde Lena, haar perfecte haar in de war, mascara over haar wangen.
De beveiliging stormde naar binnen, maar Ryan hief een trillende hand op.
