Als je via Facebook hier terecht bent gekomen, denk je waarschijnlijk dat je al weet wat er tussen Don Ricardo en de verloofde van zijn zoon is gebeurd.
Nee, dat doe je niet.
Wat zich die avond afspeelde, was geen simpel familieconflict of een ongemakkelijk diner dat misliep. Het was een zorgvuldig opgezette valstrik – een valstrik die hebzucht aan het licht zou brengen, loyaliteit zou verbreken en het lot van een fortuin dat in decennia was opgebouwd, voorgoed zou veranderen.
Don Ricardo Alarcón was niet iemand die zomaar iemand vertrouwde.
In de elitekringen van de hoofdstad had zijn naam gewicht. Vastgoedtorens, luxehotels, complete wijken vormgegeven door zijn visie – hij had zijn imperium vanuit het niets opgebouwd, met de ene meedogenloze beslissing na de andere. Hij respecteerde ambitie. Hij begreep honger. Maar hij verachtte bedrog.
En de laatste tijd heeft bedrog een gezicht gekregen.
Haar naam was Sofía.
Voor de buitenwereld was ze onberispelijk. Elegant. Zachtaardig. Altijd perfect gekleed. Ze bewoog zich door de maatschappij met het zelfvertrouwen van iemand die ervan overtuigd was dat ze aan de top thuishoorde. En misschien was dat wel wat Don Ricardo het meest verontrustte: niet haar schoonheid, maar de precisie waarmee ze die tentoonspreidde.
Alejandro, zijn enige zoon, was smoorverliefd. Blind, pijnlijk verliefd.
‘Zij is anders,’ hield Alejandro vol telkens wanneer zijn vader zijn zorgen uitte. ‘Het gaat haar niet om geld. Het gaat haar om mij.’
Don Ricardo had die zin al vaker gehoord. Heel vaak zelfs. Van mannen die later fortuinen verkwistten en dat romantiek noemden.
Hij observeerde Sofía aandachtig. Niet als een jaloerse vader, maar als een zakenman die een contract bestudeert dat in elegante letters is geschreven, maar gevaarlijke clausules verbergt. Haar vragen waren altijd onschuldig, maar scherp. Haar smaak was altijd verfijnd, maar duur. Haar bewondering voor de nalatenschap van Alarcón was altijd… een tikkje te enthousiast.
De trouwdatum kwam steeds dichterbij.
En daarmee veranderde Don Ricardo’s onrust in vastberadenheid.
Die avond kozen Alejandro en Sofía El Dorado uit – een van de meest exclusieve restaurants van de stad – om hun verloving in besloten kring te vieren. Geen pers. Geen familie. Alleen kaarslicht, uitzicht op de skyline en de illusie van intimiteit.
Don Ricardo besloot dat de illusie op de proef gesteld zou worden.
Hij zou Sofía niet als een zakenman benaderen. Macht boezemt angst in, maar waarschuwt ook. In plaats daarvan zou hij onzichtbaar worden. Wegwerpbaar. Iemand wiens waarde in haar ogen onmiddellijk zou worden afgemeten.
Via discrete connecties wist hij een versleten oberuniform te bemachtigen. Niets theatraals – gewoon oud genoeg om onbeduidendheid uit te stralen. Hij verzachtte zijn voorkomen met een goedkope bril, een grijze pruik en een vermoeide houding. De man die de directiekamers domineerde, was gereduceerd tot achtergrondgeluid.
