Kerstmis hoort een tijd te zijn van herenigingen, tradities en warme familiebanden. In mijn gedachten was het de geur van gebraden kalkoen, kinderen in hun pyjama die door de woonkamer renden en dat zeldzame gevoel dat wrokgevoelens verdwijnen, althans voor een dag. Dat jaar kreeg Kerstmis echter een totaal andere betekenis voor mij en mijn kinderen: een van stilte en afzondering.

Drie dagen voor Kerstmis belde mijn moeder me op. Haar stem klonk gespannen, bijna te beheerst. Ze legde uit dat het jaar « te chaotisch » was geweest en dat het misschien beter was als mijn kinderen en ik niet naar het familiediner zouden komen. Ik antwoordde kalm, zonder aan te dringen, hoewel mijn hart gebroken was. Ik overtuigde mezelf ervan dat het slechts uitstel was, dat het volgende jaar anders zou zijn.

Maar op kerstavond, terwijl ik door Facebook scrolde, ontdekte ik een video die mijn moeder had geplaatst. Haar keuken was gevuld met gelach, de grote tafel was gedekt. ​​Eromheen zaten mijn zus Rebecca, haar kinderen, buren, kennissen… en zelfs Rebecca’s ex-man, die al jaren niet meer welkom was bij familiebijeenkomsten. Het onderschrift luidde: « Zo dankbaar voor onze zelfgekozen familie dit jaar. »

Mijn kinderen zagen de video. Abigail vroeg me waarom er iemand op mijn gebruikelijke plek zat. De zesjarige Cameron barstte in tranen uit: « Waarom wilden ze ons niet? » Op dat precieze moment brak er iets in me.

Ik maakte foto’s van alle cadeaus die ik voor mijn familie had gekocht: de sjaal voor mijn moeder, het boek voor mijn vader, de cadeaus voor Rebecca’s kinderen. Ik stuurde de foto’s naar de familiechat met het volgende bericht: « Ik ga alles terugbrengen, want blijkbaar zijn we geen familie meer. »

Veertig minuten later bonkte mijn vader woedend op mijn deur en beschuldigde me ervan « het gezin kapot te maken ». Maar de schade was al aangericht: mijn kinderen hadden de afwijzing gezien, begrepen en gevoeld.