Ik had nooit gedacht dat de belangrijkste dag van mijn leven zou beginnen met een gil.
Mijn naam is María Fernández, en dertig jaar geleden beviel ik van vijf baby’s in een openbaar ziekenhuis in Sevilla. De bevalling was lang, zwaar en uitputtend. Toen ik eindelijk mijn ogen opende en vijf kleine wiegjes naast mijn bed zag staan, werd ik overweldigd door een gevoel dat tegelijkertijd angst en liefde was. Ze waren zo klein, zo kwetsbaar… en ze waren allemaal zwart.
Voordat ik ook maar enigszins kon beseffen wat er aan de hand was, kwam mijn man, Javier Morales, de kamer binnen. Hij keek in de ene wieg, toen in de andere. Zijn gezicht vertrok. Zijn handen trilden. Woede vulde zijn ogen.
‘Ze zijn niet van mij!’ schreeuwde hij. ‘Je hebt tegen me gelogen!’
Mogelijk gemaakt door
GliaStudios
De verpleegkundigen probeerden tussenbeide te komen. Ze legden uit dat er nog niets officieel was vastgelegd, dat er nog medische beoordelingen in behandeling waren en dat er wellicht nog verklaringen waren. Maar Javier wilde niet luisteren. Hij wees me vol afschuw aan en zei nog één laatste ding dat alles verwoestte:
“Ik weiger deze vernedering te accepteren.”
Daarna verliet hij het ziekenhuis.
Hij vroeg niet om bewijs.
Hij vroeg niet naar mijn versie van de gebeurtenissen.
Hij keek niet achterom.
Ik was alleen met vijf pasgeboren baby’s, omringd door gefluister en een ongemakkelijke stilte. Ik huilde niet. Ik kon het niet. Ik hield mijn kinderen stevig vast, doodsbang om in te storten als ik ze losliet.
In de dagen die volgden, hing er een zware sfeer van geruchten en oordelen in de lucht. Sommigen geloofden dat ik mijn huwelijk had bedrogen. Anderen vermoedden een fout van het ziekenhuis. Niemand had een antwoord. Javier is nooit meer teruggekomen. Hij veranderde zijn nummer, verhuisde en wiste ons uit zijn leven alsof we nooit hadden bestaan.
Ik heb alle documenten zelf ondertekend. Ik heb mijn kinderen Daniel, Samuel, Lucía, Andrés en Raquel genoemd. Ik verliet het ziekenhuis met een geleende kinderwagen, met daarin vijf levens – en een hart in duizenden stukjes.
