Ze waren het nergens over eens: de kleuren, het meubilair, de schema’s, het weer, of zelfs de oorsprong van de conflicten. Elke onenigheid leek een nieuwe vonk aan te wakkeren. Toch had niemand kunnen bedenken dat deze constante botsingen zo gevaarlijk konden worden… en, tegen alle verwachtingen in, ook verontrustend.

Het eerste teken dat Sienna Lawsons dag mis zou gaan, was het geluid van het water.

Zittend met gekruiste benen op de onberispelijke leren bank van haar broer, de computer balancerend op haar schoot, was ze de bouwplannen aan het proeflezen voor een presentatie die de week erna gepland stond. Het appartement was stil, bijna rustgevend — precies wat ze nodig had na drie zware weken terug naar Boston, vijf jaar nadat ze Chicago had verlaten.

Marcus, haar broer, had ermee ingestemd haar tijdelijk te onderbrengen terwijl zij naar onderdak zocht. Ze had zichzelf gezworen een onberispelijke gast te zijn: discreet, georganiseerd, onzichtbaar.

Toen begon het plafond te druppelen.

Een druppel viel op zijn voorhoofd. En nog een. Binnen een paar seconden veranderde de druppel in een echte stortbui. Het water ontsnapte uit het plafondlicht en overstroomde de woonkamer, de bank, zijn computer, zijn modellen zorgvuldig op de salontafel gerangschikt.

Sienna sprong op, probeerde haar uitrusting te redden, maar het water verspreidde zich al over de vloer, doorweekte het tapijt en hoopte zich op rond het meubilair.

Twintig minuten later stormde Marcus binnen, nog steeds in een pak. Zijn uitdrukking veranderde van verwarring naar pure afschuw.

Het oordeel van de gebouwbeheerder was duidelijk: grote waterschade. Verhuizing vereist voor minstens één maand.

Voor Marcus was de oplossing direct: Brandon Rogers bellen, zijn beste vriend en zakenpartner, eigenaar van een enorm penthouse dat zelden bewoond is.

Bij het horen van deze naam voelde Sienna haar maag samentrekken.

Brandon Rogers.

Negen jaar eerder, op de universiteit, was ze door een gang gevallen, haar modellen barstten uit van het lachen om haar heen. Onder hen zijn eigen eigen. En video. Vernedering. De herinnering die ze nooit had weten te wissen.

Ze probeerde te weigeren. Tevergeefs.

Een uur later werd de beslissing genomen. Ze zouden bij Brandon gaan wonen.

Sienna keek naar het water dat van het plafond bleef vallen en voelde een onaangename voorgevoelens. Ze had negen jaar besteed aan het vermijden van Brandon Rogers. En vanaf nu zou ze haar dak delen.