Kinderen horen niet te sterven. Ze mogen niet verdwijnen voordat ze zelfs maar hun voornaam hebben leren lezen. Toch geeft het leven niets om gerechtigheid — zelfs niet voor de zeer rijke families. En in het Langford-landhuis, waar de marmeren vloeren glansden onder de kroonluchters, viel het tragedie als een stille storm op de dag dat een arts Charles Langford vertelde dat zijn driejarige dochter, Isabelle, nog maar drie maanden te leven had.

Maar dit verhaal is niet dat van de Langfords. Het is van mij.

Mijn naam is Denis Strelkov, ik ben 32 jaar oud. Vijf jaar lang twijfelde ik aan het vaderschap van mijn dochter Karina. Ze had licht haar en grijsgroene ogen, terwijl mijn vrouw Alina en ik allebei bruin zijn met bruine ogen. Ik overtuigde mezelf dat genetica deze verschillen kon verklaren… tot ik op een dag Alina betrapte met een andere man.

Die dag eiste ik een DNA-test. Het resultaat was duidelijk: 0%. Nul procent kans dat ik Karina’s vader ben. Dit cijfer leek mijn ergste vermoedens van bedrog te bevestigen. Maar de waarheid zou verder gaan dan ik me had kunnen voorstellen.