Het meisje met het te grote schort

Mijn naam is  Russell Carver  , en voor de meeste mensen in deze stad is die naam synoniem met elegantie.

Op papier heb ik alle kenmerken van succes. Ik ben zestig jaar oud, president van  Carver Residential Group  , een bedrijf dat luxe appartementencomplexen beheert verspreid over de  stad Chicago  . Ik woon in een penthouse op een van de bovenste verdiepingen van een gebouw dat eigendom is van mijn bedrijf. Ik heb een chauffeur, een hoekantoor met ramen van vloer tot plafond en een bedrijf dat inmiddels praktisch vanzelf draait.

Maar dat alles deed er na het overlijden van mijn vrouw niet meer toe in mijn leven.

Vanuit mijn kantoor zie ik de rivier, de bruggen, het verkeer, de knipperende lichten. Ze zeggen dat je zo’n uitzicht verdient door hard te werken. Voor mij was er vier lange jaren niets anders dan glas en staal. De wereld draaide door, en ik ook, maar vanbinnen voelde het alsof de tijd had stilgestaan.

Mijn zoon,  Mark  , woont nu in een andere staat. Hij heeft zijn eigen gezin, zijn eigen baan, zijn eigen routine. We praten wel, maar de afstand tussen ons is enorm. Mijn dagen herhaalden zich eindeloos: wakker worden in een duur maar stil huis, de lift nemen naar een bijna lege verdieping, tot laat doorwerken om niet naar huis te hoeven, en dan in slaap vallen in een bed dat gigantisch leek.

Zo zag mijn leven eruit op een dinsdagavond in november, precies om  18:11 uur  , toen alles begon te veranderen.

Een vreemd telefoontje om 18:11 uur.

De eerste regendruppels gleden langs het raam naar beneden en lieten vage strepen achter op de stadslichten, toen mijn intercom op kantoor trilde.

Ik schrok. Dat kleine geluidje doorbrak de stilte alsof er iets brak.

Het was  Karen  , mijn assistente al bijna twintig jaar. Haar stem, die gewoonlijk kalm en efficiënt klonk, had die avond een andere lading: een spanning, alsof ze haar woorden zorgvuldig koos.

« Meneer Carver… het spijt me dat ik u zo laat stoor, maar we hebben… een nogal ongebruikelijke situatie bij de receptie. »

Ik haalde diep adem en wreef over mijn voorhoofd.