De menigte barstte in juichen uit – 20 tegen 1! De underdog had gewonnen! Die paar mensen die op Sweet Kiss hadden gewed, waren ineens steenrijk.
De baanfunctionarissen kwamen naar Hayes toe om haar te feliciteren, terwijl Sweet Kiss langzamer ging lopen, haar flanken hijgend, schuim op haar mond van de inspanning.
Hayes reageerde niet.
Hij zat volkomen stil in het zadel, voorovergebogen in racehouding, zijn handen nog steeds de teugels vastgrijpend.
« Hayes? Hayes! »
Iemand reikte omhoog om hem aan te raken. Zijn lichaam was verstijfd. Zijn gezicht was bleek, zijn lippen lichtblauw.
Frank Hayes was dood.
De feestvreugde stopte abrupt. Verwarring verspreidde zich door de menigte. Hoe lang was hij al dood? Was hij bij de finish overleden? Of eerder?
De officials haalden zijn lichaam voorzichtig uit het zadel – lijkstijfheid was nog niet ingetreden, maar zijn spieren waren stijf van de racehouding die hij zelfs in de dood nog had aangenomen.
Een arts onderzocht hem snel: een hartaanval, waarschijnlijk tijdens de race zelf. Gezien de toestand van het lichaam en de getuigenverklaringen, was Hayes waarschijnlijk overleden toen er nog minstens een kwart mijl te gaan was.
Dat betekende dat Sweet Kiss de race had gewonnen met een lijk op zijn rug.
De raceautoriteiten stonden voor een ongekende vraag: telde de overwinning wel mee?
Technisch gezien waren paard en jockey als eerste over de finish gekomen. Hayes had van begin tot eind in het zadel gezeten. Er was geen regel die voorschreef dat de jockey nog in leven moest zijn.
Na een verhitte discussie werd het officieel verklaard: Sweet Kiss had gewonnen. Frank Hayes behaalde zijn eerste – en enige – professionele overwinning als jockey.
Maar het verhaal wordt nog vreemder.
Sweet Kiss heeft nooit meer geracet.
Juffrouw Frayling, getraumatiseerd door wat er was gebeurd, weigerde na die dag nog met de merrie te racen. Sweet Kiss werd direct met pensioen gestuurd – haar uiteindelijke record: één race, één overwinning, één dode jockey.
